Coraz częściej pracodawca zmuszony jest do radykalnych oszczędności, redukując w pierwszym rzędzie wynagrodzenia i inne świadczenia przyznane wcześniej pracownikom, a także zmniejszając im wymiar czasu pracy.

Nie zawsze pracownik otrzymuje wynagrodzenie "do ręki" w wysokości obliczonej zgodnie z przepisami ustawy podatkowej czyli po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy. Z wypłaty netto pracodawca często potrąca pewne kwoty z tytułu zobowiązań zaciągniętych przez pracownika. Nie może jednak dokonywać potrąceń w dowolnej wysokości i według własnych kryteriów. W kodeksie pracy bowiem dokładnie i szczegółowo wymienione zostały należności, które ulegają potrąceniom bez zgody pracownika oraz te, których odjęcie wymaga jego pisemnej aprobaty. Określono również w jakich granicach i w jakiej kolejności można potrącać oraz jaka kwota wolna jest od potrąceń.

Przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, pracodawca mógł zawierać z pracownikiem nieograniczoną ilość umów o pracę na czas określony. Oznaczało to dla pracownika niestabilność zatrudnienia, a praktyka aneksowania umów stała się powszechna. W nieskończoność można było przedłużać kończące się umowy na czas określony. Od 1 maja 2004r. przywrócono limitowanie umów na czas określony, ograniczając swobodę pracodawców w tym zakresie.